Si çdo të diele edhe sot, pak minuta para orës dy të pasditës, plaka dhe plaku ishin ulur në divan dhe pijshin çaj. E prisnin thirrjen telefonike nga Brahimi, djali i tyre që punonte dhe jetonte në Gjermani. Në tavolinë e kishin celularin, fjala e fundit e teknikës me të cilin, mund të flasin dhe ta dëgjojnë djalin ashtu ulur, duke e përzier çajin!…
Crrrrrrrr… Crrrrrrrr…
“Guten tag, bac!”, – ishte zëri i Brahimit.
“Brahim, o Brahim”… – Plakut, nga gëzimi që e ndjeu zërin e djalit, i mbeti çaji në fyt.
“Maine muter, dëgjova se jeni kthyer në fshat!..
“Mirë kem n’shehër!… E patëm banesën e madhe në qendër. Balkonin e patëm mushë me pula e zogjë, kurse n’teracë e kemi pas lopën. Por, babës jote nuk i najti shpirti rahat, pa y kthye n’katun, ku kish’ qejf me dek’. Por, hala gjallë, osht”. – i thotë plaka.
“Shka po bon Brahim?”, e pyet plaku. – “A jeni ton mirë? Qysh? Me punue? Vallahi, ma së shumti po kemi politikana dhe kongatarë. Na mileti, kurgjo s’po punojmë. Po k’nojmë, dhe po folim për politikë”…
“Vass!?” – Brahimi mundohet të flet diç, mirëpo plaka e ndërpret.
“Brahim, tu boftë sevap qi na ki que telefonin pa tela. Qysh?… Mirë oshtë, sugarri i vogël Ademi. Edhe Gjylen e kie shnosh dhe mirë. Dje, në ni butik, n’sheher, ia kom ble ni shall t’kuq me lule, për ditëlindje. Vallahi Brahim, po m’kqyr si nonën e vet!
“O Brahim, a me bleve dramën?” – e pyet plaku. – “A ki harue se xhipin e pata vra at ditë kur em pat hyp tenki i allamanit përsipri. Qysh bre po t’dhimet xhipi. E me pas shkue une?
“Oh maine got!… Bac, a ta qova Golfin?”
“Gollfin!?”… – quditet plaku. – “Brahim, n’pranverë em pat ra zidi i Sadik agës përmi. Vetëm disa piva i pata pi n’banketin e Sylës!… Opelli!… Boll dramë e mirë o kon. Vjet, para se me pjell, Gjyla, pati qejf me hongër duda. A t’kujtohet dudi i kuq, në arën e M’aremit. Kogja i madh o kon. Masi, unë nuk mujsha me hyp m’i shkund dudat, i rash pak me dramën e re!… Shka me bo, une nuk pata faj, qi em ra dudi përmi! Brahim, vetëm pesë drama m’i ki que”.
“Brahim, mos i qo’ asni dramë, se ka me na shti n’bela me krejt katunin!“ – I lutet plaka.
“O, Brahim, a t’kom kallxue për buallicën e haxhi Zanunit, qi em pat msy me brina dhe përpak ke tuj m’qit n’bunar. Qoma ni dramë t’fortë që t’ia thej kryt, qasaj buallice”…
“Brahim, qysh e kie, atë gru’në me letra, a po t’kqyr?” – e pyet plaka. – “E’resëm, shumë e shnosh mu’ duk gjermanja jote. E kish’ gjyksin si tupani i Bajramit dhe ish e gatë si mullari i Hysen agës”.
“Brahim… Ti tit, tit tit!…
Eh, ndonjëherë është shpëtim kur shpenzohen impulset ose ndërpritet lidhja!…
