– “Populli mendon, populli thotë, populli kërkon, populli jep votën, populli shumë mirë e di!…
Dhe, vetëm populli, gjitherë populli…” Kështu, gjithëherë Lom Dudi flet bla, bla, bla, në foltore derisa mos të ngritet ndonjë parlamentar që të reagojë, sepse përndryshe do t’i marr gjumi pjesmarrësit e tjerë në mbledhje të Parlamentit.
Thonë se zoti Lom i ka fulqinjtë e forta dhe ka aftësi maramendëse të retorikës. Andaj, duke menduar se mos vallë është kjo një dhunti e posaçme e Zotit, kërkova të bëj një intervistë, që më për së afërmi lexuesit tanë të kuptojnë se nga buron i gjithë ky vullkan kushtuar popullit që del nga goja e tij. – Unë jam i deleguari i popullit, dhe gjithherë flas dhe do të flas në emër të tij!… – Mos është kjo ndonjë parullë e re zoti Dudi. – Jo, zoti gazetar.
Nuk merrem me parulla, por me gjëra konkrete, me aksione. Unë dua që me nder dhe me mund t’a arsyetoj besimin që ma dha populli im i dashur tek kutitë e votimit. – Në foltore? – Jo, në vepër zotëri, m’u përgjigjë zoti Dudi. – Si mendoni në vepër, kur kemi papunësi të madhe, një infrastrukturë të mjerë, korrupsion, pastaj ndërtime të paligjshme, kur ende shumë familje jetojnë nën tenda, e mos të flasim për pensionistët, shtrenjtimet e shpeshta të bukës!… – Ju lutem, zoti gazetar, më ndërpreu bashkëbiseduesi.
Unë po angazhohem, unë nuk kam gjumë!… Unë po flas, dhe fuqishëm po luftoj!… – Nga kjo “luftë”, ju ndërtuat një shtëpi me bazen mu në qendër të qytetit, pastaj keni hapur një depo dhe disa shitore me teknikë të bardhë, ku i keni punësuar të gjithë anëtarët e familjes tuaj, dhe mos të flasim për parkun mjaft të pasur të automjeteve bukur të shtrenjta që i keni në oborrin e shtëpisë. – Mos vallë mendoni se i zgjedhuri i popullit duhet të vdes nga uria dhe të ecën këmbë? – më pyeti disi i prekur në sedër. – Zotëri, nuk kam kohë të humbi me ju, sepse kam punë më të mençura që duhet t’i bëjë për popullin tim të dashur se të merrem me provokimet e gazetarëve. – Ju lutem vetëm edhe një pyetje zoti Dudi. Çfarë do të ishte mesazhi i Juaj drejtuar popullit, në fund të kësaj interviste?
– Unë!… – Mendoi paksa i befasuar nga kjo pyetje. – Kam vetëm një mesazh të ngrohtë, të fuqishëm dhe nga zemra!… – Keni ju zemër? – Të lutem, ta përfundoj mesazhin tim!… NA RROFTË POPULLI – Si?! – E di populli.
