Dini dhe Dani, shoqërohen që nga fëmijëria. Këta kanë jetuar dhe e kanë kryer shkollën në të njatin qytet. Kanë patur edhe shokë të tjerë, mirëpo, këta dy ngelën shokë të pandashëm, sepse e kanë edhe një veti të përbashkët. Janë kopracë në zë!…
Gjatë shkollimit të mesëm i blenin vetëm një palë libra dhe fletore. Për shembull: një ditë Dani mësonte një lëndë, kurse Dini lëndën tjetër dhe anasjelltas. Në fillim problem ishin fletoret, ku duhej t’i bënin detyrat ose të merrnin shenime, sepse Dini shkruante me germa më të mëdha, kurse Dani me germa më të vogla. Kështu, pas disa marrëveshjeve, u morrën vesh. Që të kursej dhe të barazohet me Danin, Dini në fletore nuk i shkruante zanoret. Shokët dhe profesorët në shkollë, veç ishin mësuar me kopracinë e tyre. Mirëpo, më së keqi kaloi profesori i edukatës fizike, /i cili për shkak të nervave të “shkatërruara”, nga Dani dhe Dini, para kohe u desht të pensionohet/, në orën e të cilit gjithnjë mungonte njeri nga këta dy. Si mos të mungojnë, kurr shërbeheshin vetëm me një palë patika dhe veshje sportive. Një ditë Dani bënte fiskulturë, ndërsa ditën tjetër Dini!…
Pas shkollës së mesme, për shkak të shpenzimeve, këta dy, nuk u regjistruan në fakultet. Pse të shpenzojnë para, kur munden të punojnë dhe të fitojnë, se sa të humbin kohë me mësime. Kështu, një ditë marrin rrugën e kyrbetit dhe nisen për në Gjermani. Atje, vendosen në qytetin e lashtë të Drezdenit, që njihet edhe si qytet-thesar i njohur me monumente të shumta kulturore e historike në Evropë dhe më gjërë. Kjo u konvenonte, sepse kohën e lirë do ta kalojnë në shetitje dhe duke i vizituar pa pagesë këto monumente, e jo të shpenzojnë nëpër bare dhe restorante. Edhe banesën e kishin të përbashkët. Ushqimin e përgatiteshin në një pjatë si dhe e ndanin edhe shtratin. Pse të shpenzojnë “kot” në enë dhe shtretër, kur munden të kursejnë.
Që të kursejnë më shumë, shtratin e ndanin edhe me Irinën, dashnoren e tyre gjermane, që punonte në të njajtën firmë dhe e kishte rrogën e mirë. Pse jo, frau Irina ishte marshallah e fortë nga shëndeti dhe se nuk kishin nevojë edhe për ndonjë frau tjetër, që të bëjnë shpenzime shtesë.
2.
Pas një kohe edhe pse kishin “kujdes”, Irina mbetet shtazënë dhe kur i vjen koha të lind, Dani dhe Dini, duke e shtyrë me ndërrime automobilin sepse e kursenin benzinën, “me të shpejt” e dërgojnë në spital. Më pastaj, ulen në një karrigë në korridorin e maternitetit, dhe në heshtje fillojnë të mendojnë se kush do të jetë ai “fatzi” që do t’a rrisë fëmijën dhe të shpenzojë para për te. Deri sa pritshin ndonjë lajm nga mjeku kujdestar në fytyrat e të dyve vëreheshinn ethet. Ishte hera e parë, që si Dani ashtu edhe Dini, filluan të mendojnë ndaras. Foshnja që do ta lind frau Irina, ka filluar disi t’i përçaj, si dhe t’ju prish planet dhe hesapet. Pas disa orëve, u afrohet mjeku kujdestar.
– Urime zotërinjë, frau Irina lindi binjak.
– Binjak! Çuditet Dani.
– I keni dy djem të shëndoshë e të bukur.
– Dy djem? – Pyet Dini.
– Po, binjak. Por, për shkak të komplikimeve që pati frau Irina gjatë lindjes, një foshnje vdiç. Ju lutem i pranoni ngushëllimet e mia zotërinjë, – u thotë mjeku.
– I gjori djali im. – Fillon të qaj Dani, duke e lënë Dinin me gojë të hapur
Osman Goranci
